Search  
  Töti mat par la Pierina  

 

 

Töti mat par la Pierina

 
3 atti in dialetto mantovano

di Franco Zaffanella

Personaggi:

 

Varisto Vaccari  - Il padre

Maria Cantoni  -  La madre

Pierina Vaccari  –  La figlia

Pina Vaccari  –  Sorella di Varisto

Gino Salvi  -  Il postino

Berto Mistoni  -  L’ortolano

Lino Battaglia  -  Il fornaio

Tranquillo Garini  -  Il medico

 

* * *
Pierina una bellissima ragazza mantovana è completamente succube della madre che vuole assolutamente che si sposi con il dottore del paese. Nella storia compaiono altri spasimanti intenzionati ad unirsi a Pierina, la quale molto confusa ha la sola solidarietà del padre, anch'esso incapace di ribellarsi alla moglie. A completare la vicenda una zia alquanto pettegola sempre in contrasto con la madre di Pierina.
 
Campitello – Goito – Castellucchio – Bozzolo – Gabbiana - Mantova
2005
 
 
La storia si svolge nell’abitazione della famiglia Vaccari. Siamo nella seconda metà degli anni novanta.
 
PRIMO ATTO
 
Scena 1
Varisto a seguire Pierina e Maria
 
( Varisto seduto con un gomito appoggiato sulla tavola sta sonnecchiando, poi entra la figlia Pierina )
 
PIERINA –  ( Cerca di svegliare il padre ) Varisto . . . Varisto . . . Varisto . . . ( Lo chiama in modo molto flebile e il padre nel dormiveglia risponde a tono )
VARISTO – Ahh . . . ahh . . .  ( Nel frattempo entra anche Maria per riporre un libro
in un cassetto )
MARIA – Ben cuma fèt a ciamà tu padar? Varisto . . . Varisto . . . va cha tsè mia dre ciamà an pasarin, ma sbraia! Talsè che tu padar lè anca an po surd. Varisto!!!
( Varisto si sveglia di soprassalto )
VARISTO – Ahhhh!!! Ma cusa gh’è da sbraià acse?
MARIA – At sentevi mia.
VARISTO – Ma che maneri, cha sevi anca dre insugnam che sevi cun Sofia Loren, e la seguitava ciamam . . . Varisto,  Varisto . . .
PIERINA – Ma pupà sevi me ch’at ciamavi at se.
VARISTO – Come te? E cusa gh’evat da ciamam in an mument acse.
PIERINA – Th’u ciamà parchè th’al sé che dopu la not at dormi mia.
MARIA – E at giri par ca ch’at pari n’ava mata.
VARISTO – Ben alura sa dormi mia bisogna cha magna.
PIERINA – Anca me mè gni fam mama.
MARIA – Sa vè gni fam, feval pasà parchè as magna quand l’è ura.
VARISTO – Se ma quand’èl cla fnes cla fola che? Dieta, ginastica,pumati, varda che la Pierina la gh’ha mia d’andà a fa mis Italia.
MARIA – Chi pöl dil? ‘Cun la su belesa la pöl puntà in alt.
VARISTO – Se ma me gh’u da puntà ‘d nisuna banda, quindi parchè a gh’u da sta a dieta anca me.
MARIA – Ma al fagh par al tu ben.                                                                                             
VARISTO – No no, te th’al fè par al mè mal, e dopu quand a vegn mè surèla l’as tös sempar in gir,’t vedrè che la prossima volta cha vegn al dutur a gh’ha dmandi sal gh’ha quèl par indurmensàgh la lengua.
MARIA – A pruposit da dutur, varda Pierina cha lu ciamà parchè ad gh’è na cera ch’am pias mia.
PIERINA – Ma mama pusibul ch’at sia sempar dre a ciamà al dutur.
MARIA – Ma tasi stöpida, vedat mia che bèl om cl’è e cun tanta bèsi,quel al sares n’om ch’andares ben par te. ( Nel frattempo Varisto esce )
VARISTO – A vaghi parchè cla fola che dal dutur a su bèla stof da sentla. ( Ed esce )
MARIA – Se va via che chesta lè roba da doni. Pierina, ma vardat. Ahh?
PIERINA – ( Guardandosi allo specchio ) Su bèla nè mama?
MARIA – Ma gh’è nisona pütèla bèla e snela cume te, prova pesat? ( Pierina si mette sulla bilancia )                                                                                                                               
MARIA – Varda 57 chili, èt vest, sa tha ma sculti me, ad mantegni la tu linea cl’è an piaser. Me da šuvna sevi bèla cume te, e öna bèla cume te la pöl spusà sul an siur cume ‘l dutur.
PIERINA – Ma te mama tè mia spusà an dutur.                                                               
VARISTO –  ( Rientrando momentaneamente ) Apunto! Parchè èt mia spusà an dutur che me th’am salvavi la vita.
MARIA – Ma lasa le! E te Pierina scultum me, che an de th’am ringrasiarè. Ma vardat,vardat cuma at sé bèla.
PIERINA – Sa su bèla. ( Guardandosi )
Scena 2
Pierina - Maria – Gino
 
( Suona il campanello )
MARIA – Vaghi a vedar chi gh’è? ( Va ad aprire la porta ) Avanti.
GINO – ( Entrando ) Buongiorno siura Maria, ciau Pierina.
MARIA – Buongiorno Gino.
PIERINA – Ciau.
GINO – I vest chè rivà la posta anca incö?
MARIA – Varda Gino che la posta at püdresi anca metla in dla busula dli letri, sensa vegnar in ca.
GINO – Ma no Maria, am pias vegnav a  salutà, ah Pierina? Speri ch’at faga piaser vedum?
PIERINA – Ma certu ch’am fa piaser a vedat.
GINO – ( Avvicinandosi a Pierina ) Parchè th’al sé cha th’am piasi.
MARIA – Vè Gino da che cla posta le che dopu at vè. ( Cercando di allontanarlo da Pierina )
GINO – Ma che prescia gh’èt? Pensavi cha th’a m’ufresi an cafè.
MARIA – Se al cafè; dai valà cha gh’è anca atra gent cha spèta la posta.
GINO – Ma i spèta, i spèta. ( Allungandogli la sua posta ) Sinò quand a su strach, ch’agh nu pö voia ad fa al gir a ciapi töta la posta cha mè restà, agh tiri via i boi parchè fagh la racolta, e pü böti töt in dal casunet dla carta.
MARIA – Ma brau furb! E th’al di anca! At sé an bèl lašarun.                                           
GINO – Ma chi? Ma va che me su na persona a post, parchè me a meti töt in dal casunet dla carta, e faghi la racolta diferensiada!
PIERINA – Ma che brau! E’t sentì mama ch’al fa la racolta diferensiada.
GINO – Grasie Pierina te se cha th’am capesi, parchè me su na persona respunsabile.
MARIA – Ma qual responsabile, la gent la spèta la posta e te at la böti via!
GINO – Ohh ma cusa gh’è da mal par na qual cartolina. La Pierina se cla la capì töt, la sares giösta la pütèla cha fa par me.
MARIA – Ma caru te at vurè mia che la mè Pierina bèla cuma lè la töga an pustin, le cla püdres spusà anca an principe,.                                                                                                 
GINO – Ma Maria me a su al principe dli posti.
MARIA – Ma chi? Se casu at sarè la ruvina dli posti.
GINO – Ma dai Maria, pü me agh piasi a la Pierina,né Pierina?
PIERINA – Ehh at sé mia an bröt pütèl.
MARIA – Ben ma ades continua al tu gir par piaser, che nuatar a gh’om da fa.            
PIERINA – Ma mama cusa gh’om da fa?
GINO – Apunto cusa ghi da fa? Ma met sö al cafè cha fom do baguli. ( E si siede )
MARIA – Vè leva sö dad le par piaser! Tö sö la tu bursa e gamba!
GINO – ( Che non si alza ) Che simpatica Maria ch’at sé, at gh’è sempar voia da schersà. Sculta Pierina na qual sera a vegni a töt e andoma a sena, cusa dit?
MARIA – ( Prendendolo per un orecchio )  A dighi che ades at vè via! Dai parti!
GINO – Aiii! Aiii! Ciau Pierina. Aiii!                                                                                     
PIERINA – As vedom, ciau. ( Maria lo accompagna fuori sempre tenendolo per un orecchio )
MARIA – Se cun Gino a fagh mia atse, th’al movi gnanca d’an millimetro, e te lasa le da dagh corda.
PIERINA – Ben ma cusa gh’è da mal, l’è mia an bröt pütèl..
MARIA – Ah ma te at pias töti, l’urtulan, al furner, e inveci  a lè al dutur ch’andares ben, ch’at faresi la siura cuiona.
PIERINA – Ma mama second te i bèsi dai la felicità?
MARIA – Sempar mèi che èsar in bületa.
Scena 3
Pierina – Maria – Pia
 
PINA – ( Entrando improvvisamente in casa ) Buonasera! Cuma andoma?
MARIA – Ma te ades sunat gnanca a la porta? La vegn dentar le,bèla bèla.
PINA -  Ma me su öna dla famiglia.
MARIA – A sarom parent, ma chesta l’è mia la tu famiglia.
PINA – Oh te at gh’è sempar da vardà ìl pel in dl’ov; pütost u vest andà via al pustin, scumeti cl’è gni che a fa stöpid cun la Pierina.
MARIA –  E te cusa t’interesa?
PINA – No parchè in paes a gh’è tanti ciaciari..                                                                  
PIERINA – Ma cusa disi in paes?
PINA – I dis ch’at gh’è na möcia ad murus.
MARIA – Ma chi? Quela l’è töta invidia, parchè in paes bèla cume la mè Pierina agh né mia.
PINA – Ma me al su mia, l’è che la gent la sagueta dmandam se la Pierina l’è murusa cun al furner, u cun al pustin, u cun l‘urtulan, u cun al dutur cuma vures su madar.
PIERINA – Ma chi’el  cha mes in gir cli baguli che?
MARIA – Lè mèi che la gent l’as  faga i su afari, e sicome mè fiola esendo bèla cume su madar, par forsa cla gh’ha tanti muscun ch’agh gira inturan.
PINA – Oh che rasa,pütost che di muscun cha’t girava inturan te at gh’evi di musulin.
PIERINA – Su bèla né sia? ( Guardandosi ancora allo specchio )
PINA – Ma certu ch’at sé bèla parchè at sumigli a tu sia
MARIA – Ma te th’at ciuciaresi i gumbet a esar bèla cume la Pierina. ( Suona il campanello )
PINA – Ia sunà al campanèl, a vaghi a veršar.  ( E si appresta ad aprire )       
MARIA – Ma va  chesta, la par mia  a ca sua, la va a veršar anca la porta ades.
 
Scena 4
Pina – Maria – Pierina – Tranquillo
 
PINA – Ma l’è al siur dutur, al vegna dentar.                                                                     
TRANQUILLO – Buongiorno . . . giorno.  ( Entra caracollando tenendo la sua borsa che continua a muovere )
PIERINA – Buongiorno.
MARIA – Buongiorno siur dutur, al s’acomuda, ( Rivolta a Pina ) e te fat i’afari tui! Pos ufrigh quèl?
TRANQUILLO – No grasie . . . asie
MARIA – Ma al varda ch’al disturba mia,pos metagh sö an cafè.
TRANQUILLO – No grasie . . . asie.                                                                           
MARIA – U sinò sal völ an bicerin, an bevr in vin?                                                   
TRANQUILLO –  No la ringrasi, ma voi gnint . . . int.
PINA – Al völ gninte Maria.
MARIA – Ma va  a ca tua!
PINA – Chesta l’è ca mia.
MARIA – Ca tua l’è in via Verdi, chesta lè via Rossini.
PINA –  E che diferensa gh’è? Iè sta töt dü di sunadur.
MARIA  - At sé furtunada cha gh’è che al dutur sinò su mia cusa at faria, al ma scusa, ma mè cugnada sa pudes strusala.
TRANQUILLO –  Ma insoma ch’ièl cha sta mia ben . . . en?
MARIA – Ma l’è la me Pierina.
PIERINA – Me? Ma me staghi ben.
MARIA – Ma cusa vöt sta ben, ma al varda siur dutur che cera cla gh’ha, ma me su preocupada.
TRANQUILLO – Ades vardoma la presiun . . . un. ( Aprendo la sua borsa )
MARIA – Pierina cavat šö.
PINA – Se par pruvagh la presiun ades la gh’ha da cavas šö.
MARIA – ( Arrabbiata con Pina ) Va cha ti dagh dü maroch!
TRANQUILLO – Sentat šö Pierina, th’at sentat di girament . . . ent? Mal da testa, . . . esta?
PIERINA – ( Sedendosi ) Ma me no.                
MARIA -  E’l mia mei ch’as cava la camisa e la sutana siur dutur?
TRANQUILLO – Se ma intant cla gh’è la pöl anca cavas li mudandi . . . andi.
MARIA – E’t sentì Pierina cavat li mudandi dai!
TRANQUILLO – Ma no schersavi basta cla tira sö na manga. . . nga ( Tranquillo prova la pressione a Pierina )
PINA – Che robi ch’am toca sentar.
MARIA – S’at vö mia sentli sta a ca tua, petegola.
TRANQUILLO – Ades bisogna cha tasiga però,però, parchè,parchè, sinò, sinò . . .
MARIA – Al gh’ha rašun, al ma scusa. ( E così mentre prova la pressione Tranquillo si assopisce, poco dopo se ne accorgono )
PIERINA – Mama al dutur am par ch’as sia indurmensà.
MARIA – Come indurmensà? Ma varda che robi, sempar la stesa fola.  ( Avvicinandosi ) Siur dutur!
TRANQUILLO – Ahhh! Cusa gh’è,gh’è,chi gh’è?                                                               
MARIA – L’è dre pruvà la presiun a la Pierina.                                                                  
TRANQUILLO – Ah la presiun . . . un, la presiun l’è a post,savres mia cusa di, pü la Pierina la dis cl’as sent mia gninte . . . inte.
MARIA – Al sa cuma l’è siur dutur na madar la sta sempar in penser.
TRANQUILLO – Ma second me Pierina at duvresi andà an po föra, svagat, divertat, insoma andà föra ad ca. . . . ca.
PINA – E luntan da su madar. ( Maria la guarda male )                                                  
MARIA – L’è vera al gh’ha rašun, s’agh fos an qualdun cha l’acumpagna, le l’andres föra anca vulentera.
TRANQUILLO – A ma sl’è par quel la Pierina l’an cata di pütèi ch’a vures cumpagnala . . ala. Né Pierina . . . ina?
MARIA – Se ma vedal, cla gavres bisogn ad na compagnia seria, istruida . . .
PINA – Cun li bisachi pieni. ( Maria guarda Pina con rancore )
TRANQUILLO – Ma la püdres andà föra anca cun li su amighi.                                   
PINA – Certu cun na madar acse.
MARIA – Ma insoma!
TRANQUILLO –  Ben ades a vaghi . . . aghi. ( E si appresta ad uscire )
MARIA – Ma val via subit? S’aspetava n’atim agh metevi sö al cafè.
TRANQUILLO – No gh’u ša det da no . . . no.
PINA – A ma l’è dura a fagla capì. ( Sempre Maria guarda la cognata che non
sopporta più )
MARIA – Alura  a gh’urdinal gninte?
TRANQUILLO  - Ma gninte, as vedom, arvedas . . . vedas ( Esce salutato da tutti )
MARIA – E’t vest Pierina par ma a th’a gh’interèsi.
PINA – Oh ‘s ved cuma la gh’interesa,al sé indurmensà.
MARIA – Vè ades tha mè bèla stufà, èt capì? ( Si sente fuori gridare l’ortolano )
BERTO – A gh’è l’ortolano done, bèle pere , bèle mele, carciofi freschi, done gh’è l’ortolano.                                                                                                                                 
PIERINA – A gh’è l’urtulan mama, vaghi a fa spesa.
MARIA – Te tha ste che, se casu agh vaghi me föra.
PINA – Certu che sa spetè ancora ‘n po al vegn in ca cun al camiunsin.
MARIA – S’at di n’atra parola at dagh dü sberlun!                                      
Scena 5
                            Maria – Pierina -  Pina – Varisto e Berto                          
( Entrano in scena Varisto con l’ortolano Berto )
VARISTO -  I mia sentì cha gh’è l’urtulan?                                                                          
BERTO – Bu . . .bu . .  . buon giorno. ( Tutti lo salutano ) Aaaa . . . ghi ad bi . . . iiiiiisogn? Aaaaa gh’u d’iaranci cl’è la fiiiiiiiiiiii la fiiiiiiiiii . . .                                   
VARISTO – Fiiiii . . . ?
BERTO – Fin dal mond!
VARISTO – Vè Berto tha t’intachi mia mal né?
PINA – Eh ma me al su parchè al s’intacha. ( Avvicinandosi a Berto ) Berto al sö ch’at piasi né?
BERTO – Mah  . . .
MARIA – Ma va chi la sa töti che Berto al s’intacha quand a gh’è na qual pütèla ch’agh pias, ma quela ‘t sé mia te, ma l’è la mè Pierina.
PINA – Ma valà, né Berto ch’at piasi me?
BERTO – Nnnnno!
PINA – Come no?
BERTO – Nnnno!                                                                                                                    
PINA – Alura va da via al cul! ( Ed esce arrabbiata )
VARISTO – Ben ma cusa gh’ala mè surèla?
MARIA – La gh’ha sempar da fa l’intrigante.
VARISTO – La sclerosi galopante? Ma cara te, l’è an pès cla gh’è dentar.
MARIA –  Se l’è an difet da famiglia, a vaghi a tö al catuin Berto,rivi subit. ( Ed esce,mentre Varisto è seduto e Berto è ad ammirare Pierina che si guarda davanti allo specchio )
BERTO – Pieeeeerina.
PIERINA – Cusa gh’èt Berto?
BERTO – Cuccu cu cu cu cu cu . . . ( Entra Maria con il portafoglio in mano )
MARIA – Cu cu cu, Ve via cha vegni a fa spesa.
BERTO – Cu cu cu cu cu cume at sé bèèèèèla!                                                                      
PIERINA – Grasie Berto.
MARIA – ( Prendendolo per un braccio ) Dai lasa sta mè fiöla, dim pütost a gh’èt di pumdor?
BERTO – Aaaaaaaa . . .
MARIA – Aaaaaa fa gnint, a fagh püsè a la svelta a vardà me, andom. ( E lo accompagna fuori )
BERTO – Ciaaau Piee pie rina.
PIERINA – Ciao Berto.( Pierina rimane allo specchio a guardarsi ) Sa su bèla né pupà?
VARISTO – Se ma varda che tu madar la t’imbambes da stupidadi e basta,dismesiat, e impara a veršar i’och.
PIERINA – Ma la mama inveci la dis  cha gh’u d’imparà a veršar i purtafoi.
VARISTO -  Ah ma s’al fös quel dal dutur at faresi mia fadiga, as nacursares gnanca.
Scena 6
Varisto – Pierina – Lino
                                                                                                                                            
LINO – ( Entrando in scena con il sacchetto del pane, mentre tiene dietro la schiena una rosa )Permes?                                                                                                             
PIERINA – Avanti Lino.
LINO – Ciau.                                                                                                       
PIERINA –  Ciau.
VARISTO – Oh brau ch’at sé che Lino, a gh’èt mes dentar an pèr ‘d baöi?               
LINO – Se Varisto, ( Appoggiandolo il sacchetto sulla tavola ) An pèr ad baöi cume sempar e anca an bèl toch ad chisöla.
VARISTO – Ah ma al su ch’at pias mè fiöla.
PIERINA – Pupà la mia det quel!
LINO – Se però la det la vrità Pierina. ( E porge in questo momento la rosa a Pierina )
To Pierina, u pensà da purtat an fiur.
PIERINA – Ma grasie Lino, cuma at sé gentile, th’at disturbi sempar.
LINO – Ma Pierina te th’am piasi tant, ma tant, tant, tant ( E rimane incantato a guardarla )
VARISTO – Ohhh Lino discantat!
LINO – Ma su mia incantà, lè che la Pierina l’am fa perdar la testa.
VARISTO – Eh caru al su, lè mia sempar festa.
LINO – Ma me quand a vegni che lè sempar na festa. ( E rimane di nuovo a guardare incantato Pierina, mentre entra Maria con l’ortolano Berto dietro che tiene una cassetta di verdura e frutta comperata dalla Maria )                                                 
 
Scena 7
Maria – Varisto – Pierina – Lino e Berto
MARIA – Ohhhh!!! Th’at sèt incantà cume al tu solit?
LINO – No Maria su mia incantà.
PIERINA – Mama varda che bèla rosa che al Lino al ma regalà.
MARIA – Ancora! Ma te sèt an furner u ‘n fiurista,töti i de th’agh regali an fiur.
BERTO – Aaaaaa an fiur aaaaaaa gh’èt regalà?
LINO – Se vè me agh regali di fiur.
BERTO – Eeeeeee me laaaaaalaaaa smana pasada a gh’u regalà na casetta ad puuuu puuuu pumdor.
MARIA – Se ma varda cha iera bèla quasi töti andà.                                                        
LINO – Eh caru Bertu, alura te th’ag dla roba marsa cha spösa,me inveci agh regali dla roba bèla e profumada.
BERTO – Maaaaa maaaa . . .
MARIA – Vè! Ades av tulì sö töti du che che vuatar a ghi pö gnint da fa.
BERTO – Maa ma ma . . .
MARIA – Ma ma gninte! Ciau! ( I due quindi escono salutando )
MARIA – E te Pierina va subit a metat la cremina in sla facina bèla.
PIERINA – Va ben mama, e dopu a faghi an po ad ginastica.
MARIA – Brava, e dopu at ve che cha th’at pesi.
PIERINA – Va ben. ( Ed esce )
MARIA – E te cusa fèt le!?                                                                                                     
VARISTO – Ahhh ? ( Impegnato a sfogliare un giornale )
MARIA – Cusa fèt le?
VARISTO – Ma gninte vè, cusa vöt cha faga.
MARIA – Th’al dighi me alura cusa at gh’è da fa, at levi sö e at vè a parcià la tavula, cha s’invioma a disnà. ( Ed esce )                                                                                                  
VARISTO – ( Alzandosi ) Se parcià la tavula,par quel cha th’as de da magnà, inveci a dla tuvaia a bastares an tuvaiulin!                                              
 
FINE PRIMO ATTO
                                                                                                                                            
* * *
 
SECONDO ATTO
 
Scena 1
Pierina Varisto a seguire Maria
 
I due sono indaffaratissimi nel cercare di mangiare il più possibile pane e salame, approfittando dell’assenza di Maria.
 
VARISTO – Dai Pierina prema cha vegna a ca tu madar.
PIERINA – Mmmmm sl’è bun pupà.
VARISTO – Pian ch’an tai amo valà.
PIERINA – E taia dli bèli feti grosi.
VARISTO – Püsè grosi dad se. Mmmm a gh’u la pansa in vias da nosi, atar chè du macarunsin, vint gram da pan,na sigola,,na patata, Maria ma va da via al cul! ( E mentre dice così entra Maria )
MARIA – Ahhh!? Cusa èt det?
VARISTO – Ma gninte soma dre fa merenda.
MARIA – E da quand in cla cha che as fa merenda?
PIERINA – Ma mama sé gni an po da fam.
MARIA – An po da fam? Ma cusa vè saltà in ment? Dopu töt quel cha faghi par fav sta in linea, magnà da magar par fav sta ben.
VARISTO – Par fas sta mal.
MARIA – Tasi!!! Varda che che pansa che tè gni!
VARISTO – Ma lè mia la pansa lè la camiša che a forsa ad lavala la sé strensida.
MARIA – Lasa le cl’è mei, e te ve che in sla balansa Pierina che voi vedar cusa at pesi.
( Pierina va sulla bilancia )                                                                                                   
MARIA – Varda at sé cresida due èti! E ades ve che anca te.
VARISTO – Anca me?
MARIA – Se dai! ( Varisto va sulla bilancia )
MARIA – Ahhh!!! Ma varda! Varda cusa at pesi? Su mia cusa at faria! M’as pöl rivà a töti chi chili le! Ahh?
VARISTO – Pos vegnar šo ades?
MARIA – No tha stè le fin ch’at sé mia calà almen cinq chili!
VARISTO – Ma fa in temp a sfundas la balansa.
MARIA – Alura parti va in dl’ort a vangà!
VARISTO – Ma no, me agh vaghi mia in dl’ort a cagà!
MARIA – Ma cusa èt capì? A vangà!
VARISTO – Ahh, a vangà.
MARIA – Se,fila! E te va subit a fa ginastica!
PIERINA – Va ben mama. ( Ed esce )
VARISTO – ( Uscendo ) Se ma calmat, a par fin che in cla ca che at comanda te. 
MARIA – A gavresat di dubi! Ma varda che ,ià magnà an mès salam. I magnava chi pareva pagà,basta cha pirla l’och che subiti is met a magnà.  ( Poi non resiste alla vista del salame ) Che pö gh’u da dit che me ch’al salam che gh’u mö da tastal. ( Ne prende una fetta mangiandola con un certo distacco, poi sentita la bontà )
MARIA – Mmmm, però, l’è bun è bèl stagiunà. ( Ne prende un’altra fetta e la mangia con gusto ) Vacca miseria sl’è bun, mmmmm . . .                                                            
Scena 2
Maria – Pina
 
PINA – ( Entrando in casa ) Permesso, ciau Maria.
MARIA – Varda Pina cha tl’u ša det mela volti! Suna prema da vegnar dentar!
PINA – Ohhh ma cusa gh’è?       Pütost, te cha th’agh tegni at se tant a la linea, a vedi inveci ch’at magni dal salam.
MARIA – Se ma . . . chestu l’è an salam dietetico.
PINA – An salam dietetico? Pos tastal?
MARIA – No cara!
PINA – At vö magnatal töt te, parchè at sè n’ingurda. Ma varda che dopu tha t’ingrasi, Varda me inveci, da Nadal su ša calada 4 chili.
MARIA – Ma cusa vöt chi sia 4 chili? E pü induva ièt pers in d’iongi. Me inveci nu ša pers 12 di chili!
PINA – Vacca! Ma alura at sevi bèla grosa. ( Suona il campanello )
PINA – A  vaghi a veršar.
MARIA – Ma sta ferma le insoma! Va che chesta l’è ca mia, ma va cl’è an bèl fat né. ( E va ad aprire la porta )
Scena 3
Maria Pina e Gino
 
GINO – Ciau Maria ( Ed entra ) Oh ma sa gh’è che anca la Pina, i vest cha su rivà anca stamatina. Ma cusa faresu s’agh fos mia me? Ah? Disimal?
PINA – A gavresum la posta sicura.
MARIA – Propria.                                                                                                                      
GINO – Ma cari li mè doni, vuatar ghi sempar voia da schersà. Vè Maria u pena vest al tu om in dl’ort.
MARIA – Al so lè dre vangà.                                                                                                   
GINO – Ma qual vangà, lè la incucì ch’al cöcia cume n’asan, atar che vangà.
MARIA – Ma alura la capì gninte! ( E corre fuori dal marito )
PINA - Sculta Gino a sarà dies de ch’an riva mia la posta, cume mai?
GINO – As ved chi tha scriv mia cara la me Pina.                                                            
PINA – No parchè u senti dli vus in sa da te par via dla posta.
GINO – Ma sta mia fa casu a li ciaciari. Ma varda che brava gent, stamatina ia parcià pan e salam, ma che brava gent.. Me do ftini ia cöchi, e te Pina?
PINA -  Varda Gino che chal le l’è an salam dietetico.                                             
GINO – Ma al pöl esar töt quel cha th’ag né voia, basta ch’as faga magnà. ( Ne taglia alcune fette )
PINA – Giösta, al tasti anca me.                                                                                   
GINO – Oh brava, sta mia fa la cuiona, intant che la Maria l’agh tira sö li braghi a Varisto, nuatar agh tirom šo la pèl a chal salam che. ( E i due iniziano a mangiare di gusto ).                                                                                                                                   
PINA – Sèt cl’è fin.
GINO – Cus’evat det cl’era chal salam che?
PINA – Ma la Maria la ma det cl’è an salam dietetico.
GINO – Dietetico!  Ma qual dietetico! Chestu lè an salam casalin ! ( Continuano a mangiare e a bere quando rientra Maria )
 
Scena 4
Pina Gino Maria a seguire Pierina
 
MARIA – Vèèè!!! Cusa fev? Ma chi va det da magnà?
PINA – Ah ma lè sta Gino.
GINO – Ma Maria, ve che cun nuatar,  e par na buna volta lasa dna banda la dieta, e ve che cun nuatar a fat an bèl panin cun al salam.
PINA – Ah ma sl’è par quel, a gh’è mia bisogn da digal, parchè prema lu vesta anca le cla la magnava da göst.
MARIA – Vè du stöpid! Ades a v’inviè töt dü föra dad che.
GINO – Ma Maria sat sé bèla quant t sé rabida,rabesat Maria dai.
MARIA – Te Gino th’am de la posta e at parti.
GINO – Ma a gnu mia stamatina dla posta.
MARIA – E alura cusa sèt gni dentar a fa?
GINO – Su gni par vedar la Pierina no; ma induv’ela?
MARIA – Ades la Pierina a l’è impegnada, quindi caminare!
GINO – Ma cuma at sé bèla Maria quand at sé rabida, e anca simpatica. Ma scultum pödat mia metar sö an cafè, al bev anca la Pina, né Pina?
PINA – Se lung però.
GINO – E’t sentì, la bev anca la Pina, lung,te at meti sö na moca da quatar, e dopu stom che in compagnia, a cuntasla an po. ( Si siede ) Sentat anca te Pina, fa cume s’at fösi a ca tua.
MARIA – Ma signor! Dimal te cusa gh’u da fa!?
GINO – Ma da metar sö al cafè!  Quel ‘t gh’è da fa. Ansi intant cha th’agh se Maria portum anca an grapin. ( Entra zoppicante Pierina )
PIERINA – Mama.                                                                                                                    
MARIA – Cusa gh’èt?
PIERINA – Am su fata mal na gamba.
MARIA – Ma dabun? Ma Diu che grasia cha ma fat al Signor.                                         
GINO – ( Alzandosi ) Ma cusa dit Maria? Sé fat dal mal tu fiöla e te at ringrasi al Signur.                                                                                                                                       
PINA – Che madar.
PIERINA – Aiiia . . .
MARIA – Tasì vuatar! Ma la gamba at fa mal?
PIERINA – Se, a sevi dre fa ginastica, su blisgada, e u senti an dulur che.
( Sedendosi sul divano )  Ades a gla cavi mia a stagh sö!                                                   
MARIA – Ma che bèl agh fa mal na gamba, e la gla cava gnanca stagh sö
GINO – Ma te Maria at sé dre da an boi, fam vedar Pierina induva at fa mal. ( e si mette in ginocchio davanti a Pierina )                                                                                        
MARIA – Te at levi sö! ( Prendendolo per un orecchio ) Che te al tu mester a lè purta la posta ! Quindi tö sö la tu bursa e parti.                                                                         
GINO – Sat sé bèla Maria, quand th’at rabesi, ma sta mia tiram fort l’urecia, parchè
th’am la distachi.
MARIA – Dai fila!
GINO – Va ben u decis cha vaghi, ciau. ( Ed esce con Maria che l’accompagna tenendolo sempre per un orecchio )
MARIA – Ades Pierina sta mia preocupat cha ciami subit al dutur ch’at vegna a vedar,
e te Pina se quand u fni da telefunà at sé amo che a moli al cagn!
PINA – No al cagn no! A vaghi via subit! Ciau, tant al so cha th’ aspetavi atar par ciamà in ca al dutur. ( Ed esce con Maria che gli tira una ciabatta che finisce contro la porta )
MARIA – Ma varda che tu sia l’è na ficanas mia da schers!  ( E va a recuperare la ciabatta )
PIERINA – Ma las cla diga mama.
MARIA – Las cla diga? Ma me su bèla stofa vè! ( Nel frattempo prende la cornetta del telefono e chiama il dottore )
MARIA -  Pronto, siur dutur su la Maria dli “Casasi”  . . . a gh’u la me Pierina cla sé fata mal na gamba, püdresal vegnar a vedla?   . . . Se, se, ma cuma la sta mal, lè che cla sa svultula dal dulur , lè svenida, l’argatà, gh’è gni la fevra, e la va sö e šo dal bagn cun la direa . . . No no siur dutur me am fidi sul da lu, la porti mia al pronto socorso . . . Ah u capì, va ben, arvedas e grasie. ( Rimette giù la cornetta )
PIERINA – Cuma tè esagerà mama.
MARIA –  Ma tasi che atseta al vegn subit. Al ma det chal vegn subit, lè le da li “Barlini”. ( Nel contempo prende un profumo ) In sla tavula agh lasom al salam acseta sal völ fa merenda.
MARIA – Tö metat ch’al prufom che.
PIERINA – Ma da fa?
MARIA – ( Spruzzandoglielo ovunque ) Parchè at gh’è da esar bèla profumada, e quand at visita, tirat šö la cerniera che davanti cha th’ag fè girà la testa, at vedrè che dopu al s’indurmensa mia.
PIERINA –  Sa th’al di te mama.
MARIA – Ma l’èt gnamò capì insoma, che sa ta spusi al dutur th’è bèla tacà via al capèl.
PIERINA – Se te mama at fa piaser. ( Suona il campanello )
MARIA – Lè rivà! Lè rivà!  ( E sistema Pierina sul divano abbassandogli la cerniera )
Scena 5
                                                  Pierina – Maria – Lino                                                            
MARIA – ( Maria  va ad aprire e si trova davanti il fornaio Lino ) Ah ma at sé te Lino.
LINO – ( Entrando con il sacchetto del pane e con una mano dietro la schiena tiene una rosa ) Se vè, su gni a purtav al pan e anca a tirà sö i cunt.                         
MARIA – Varda Lino ades gh’u mia tant temp püdoma fa dman?
LINO – Dman? Ma s’at gh’è mia temp te a gh’è mia la Pierina?
MARIA – La gh’è, la gh’è, ma vedat mia cl’è infortunada. ( Maria va a tirare su la cerniera di Pierina )                                                          
LINO – A ma levi mia vesta, ciau Pierina.
PIERINA – Ciau Lino.                                                                                                              
LINO – Ma cusa thè suces?
PIERINA – Ma sved chu ciapà na storta.                                                                             
MARIA – Infati soma anca dre spetà al dutur.
LINO – Ma cuma am dispias Pierina, tö varda cusa tu purtà. ( E gli porge la rosa )
PIERINA – Ma grasie Lino, te th’at ricordi sempar da me, at sé propria an brau pütèl.
LINO – Alura na qual volta a vegnat al cine cun me? Ahhh ?  ( Lino si incanta davanti a Pierina )
PIERINA – Mah.
MARIA – Ma qual cine? Dai Lino valà cha spetoma al dutur, l’è mei ch’at vaga.
LINO – Ma subit?
MARIA – Subit, ades.
LINO – Va ben, alura i cunt i giustoma a dman, ciau Pierina e guaresi prest
PIERINA – Ciau, grasie. ( A malincuore Lino esce )
PIERINA – E’t vest mama che bèla rosa ch’al ma regalà Lino?
MARIA – Dai da che cla rosa le. ( E gliela prende dalle mani )
PIERINA – Ma induva la metat mama?
MARIA – La nascondi, che sa vegn al dutur, e al la ved magari al cred ch’at gabia ša al murus, ma te at gh’è da lasa perdar töti ch’iatar e pensà sul al dutur, at piasal mia al dutur?
PIERINA – No me al dutur am pias mia.
MARIA – Ma le! Ma va che al dutur al gh’ha da piasat!
PIERINA – Ma se, ma me am pias mia.
MARIA – Varda ch’at senta po di na roba dal genar!  E pü ades prova a fa na roba, cumincià a di “Me am pias al dutur”, dai.
PIERINA – Cosa?
MARIA – Se, at gh’è da di:“ Me am pias al dutur”, e at vedrè che a forsa da dil at piašarà
PIERINA – Va ben mama, al dirò. Me am pias al dutur, me am pias al dutur, me am pias al dutur . . . ma par quanti volti a gontia da dil?
MARIA – Te sagueta, sagueta dil, e at vedrè che pian pianin al dutur al cuminciarà a piasat.
PIERINA – Me am pias al dutur, me am pias al dutur . . .  ( Pierina continua a dire la frase con la madre che l’aiuta dicendolo pure lei )
MARIA – Alura né ch’at pias an po ades?
PIERINA – ( Pensandoci ) Me no.                                                                                          
MARIA – Alura sagueta dai. ( Pierina continua a ripetere la frase mentre Maria che si è seduta l’aiuta nella tiritera . Entra il marito Varisto che si avvicina per cercare di capire cosa stanno dicendo )
Scena 6
    Maria – Pierina – Varisto a seguire Tranquillo
                                                                                                    
( Varisto capito quello che stanno dicendo si mette anche lui a dire una frase in replica alla moglie e alla figlia )
VARISTO – Me am pias Sofia Loren, me am pias Sofia Loren  . .  .                                                      
( Varisto alza sempre di più la voce fino a quando la moglie lo sente )
MARIA – Ben cusa sèt dre di?                                                                                     
VARISTO – Ma se a vuatar av pias al dutur me a pöl mia piasum Sofia Loren?    
MARIA – Ma lasa le valà, ch’at pö mia capì, l’è roba da doni. ( Suona il campanello ) Ma Diu a gh’ha da esar rivà al dutur! ( Maria va ad abbassare la cerniera a Pierina )
PIERINA – Pupà sèt ch’am su fata mal na gamba?
VARISTO – Ma induva?
PIERINA – Prema in dal fa ginastica su cascada, alura la mama  .  .  . ( Interrotta dal padre )
VARISTO – La ciamà al dutur.
MARIA – ( Nel frattempo Maria è andata ad aprire al dottore ) Al vegna siur dutur , al sa scusa par la cunfusiun cha gh’oma in sla tavula , ansi se dopu al vurà tastà na qual feta ad salam.
TRANQUILLO – Grasie . . . asie. ( Entrando sempre nello stesso modo )
MARIA - La Pierina l’è che in sal divan.
TRANQUILLO – Buongiorno a töti . . .öti. ( Tutti lo salutano )
TRANQUILLO – Alura  cus’è sucès stavolta . . . volta?
MARIA – A lè cascada e ades agh fa mal na gamba.
PIERINA – Se u ciapà na bota che visin al snoch.
TRANQUILLO – Alura vardoma . . oma. Ma sèt Pierina ch’at sé propria sfurtunada töti li smani at suced quèl. E’l che . . . che?
MARIA – No pusè sö né Pierina.
PIERINA – Ma no mama lè sota al snoch, ècu le, aiiii.
TRANQUILLO – Ah lè che . . .che. ( E cerca di muovergli la gamba ) Duvria esar gnint da rot,lè sul na bröta bota,ota,ota,ota,ota . . .( Il dottore si assopisce )
PIERINA – Mama ma al dutur al sé indurmensà.
MARIA –  Ma cuma as fa indurmensas cun töt al ben di Dio cha gh’è che. Siur dutur!
TRANQUILLO – Ahhhhh! Cusa gh’è,gh’è,gh’è,gh’è?
MARIA – Ma lè dre visità la Pierina
TRANQUILLO – Ah se,ma lè na bota,gnint da periculus . . .  lus
MARIA – Ma alura a gh’ala bisogn d‘an qual masagiu?
TRANQUILLO – No agh met sö dal gias, e in dal gir d’an per da de agh pasa. . . . asa. ( Alzandosi )
MARIA – Pierina a gh’èt gnint d’atar ch’at fa mal?
PIERINA – Me no.
TRANQUILLO – Alura a pos andà . . . ndà?
MARIA – Ma visto cl’è che, sal völ tasta na qual feta ad salam?
TRANQUILLO – Ma no, sarà par n’atra volta. . . olta.
MARIA – Cuma al völ siur dutur, e al vegna a catas na qual volta, anca la Pierina la gavres piaser,am capes no?                                                            
TRANQUILLO – Quant ‘am ciamè me arivi,sinò che dutur sares. ( E ride ) Arvedas alura . . . ura. ( Il dottore esce salutato da tutti )
PIERINA – Mama, sèt ch’al seguitava dam a d’iuciadi.
MARIA – Se? Alura pian pianin al tiroma a livèl, te sagueta di quel cha tu det, intant a vaghi tö al gias. Dai, me am pias al dutur, me am pias al dutur. . . (  Ed esce )          
PIERINA – ( Coricata sul divano ) Me am pias al dutur, me am pias al dutur.

VARISTO – Me am pias Sofia Loren, me am pias Sofia Loren . . .                          

FINE SECONDO ATTO

TERZO ATTO
Scena 1
Berto a seguire Maria e Pina
 
( Berto con una borsina in mano da solo nella stanza )
MARIA – ( Entrando in scena con i soldi in mano ) E’cu vè. ( E da i soldi a Berto )
BERTO – Grasie Maria ma induv’èla la Pierina?
MARIA – Ohh lasla sta vè, l’è pena cambrada cun la su gamba, le dre a fa ginastica.
BERTO – Ma ghevi da fagh an regal, podat mia ciamala par piaser.
MARIA – Ma che fola. La ciamarò. ( Ed esce a chiamare Pierina )
BERTO –  A speri stavolta da mia intacam, inco lè San Valentino bisogna cha faga bèla figura, l’è töta smana ca mal dighi. Bisogna mia cha m’intaca.
 
Scena 2
Berto – Pierina a seguire Maria
 
 
PIERINA – Ciau Berto.
BERTO – Mmmmeee ciau Pieeerina, tu tu purtà aaaaaan regal.
PIERINA – An regal par me?
BERTO – Se iiiiiii inco l’è San Va va va  Valentino.
PIERINA – Se l’è vera.
BERTO – To Pi piiiiiieeeerina. ( Gli porge la borsina di plastica con dentro della verdura )
PIERINA – Grasie, ma cus’èl?
BERTO – Vaaaa vaaaa vaaa . .  . ( Interrotta da Pierina )
PIERINA – Lè listes Berto, ah ma gh’è dla verdura.
BERTO – Se, aaaaaaaat pias?
PIERINA – Se ma  . . .
MARIA – ( Entrando in scena ) Alura che regal th’al fat Berto?                                     
PIERINA – Varda mama Berto al ma regalà a dla verdura, va gh’è tre gambi ad salata, do gambi ad fnoch, ah ma gh’è anca an ciculatin, grasie.
MARIA – Ben ades Berto at pö andà.
PIERINA – Ma parchè a vöt mandal via mama?
BERTO – Ma,ma,ma, ma, ma, ma vu, vu, vulevi aaaaan basin.
MARIA – An basin? Par tre gambi ad salata at vulevi an basin, sa th’agh regalavi n’anel, te at saresi vulì partar subit in vias da nosi.
BERTO – Ma, ma, ma . . .
MARIA – Ma, ma gninte, e pü th’u ša det che la Pierina lè mia na pütèla che va ben par te.
PIERINA – Ma mama.                                                                                                  
BERTO – Ma, ma, ma.                                                                                                              
MARIA – Ma, gh’è gnint da fa Berto, ciau.
PIERINA –  Ciau Berto,scusa par mè madar, e grasie dal penser.
BERTO – Ciaaaau. ( Ed esce sconsolato ) Ma, ma , ma  . . .
PIERINA – Mama ma parchè l’èt tratà acse?                                                                      
MARIA  – Ma scultum sinò al capes mia gnint, e ades bisogna ch’agh daga na bèla inviada anca a chiatar. E te sagueta di me am pias al dutur.                                
PIERINA – Va ben mama, me am pias al dutur, me am pias al dutur . . . ( Mentre dice questo ritorna nell’altra stanza a far ginnastica )
Scena 3
Maria e Varisto
 
( Entra Varisto mentre la Maria sta controllando la verdura regalata da Berto )
MARIA – Vè! Varisto!
VARISTO – Cusa gh’èt da sbraià, va cha su mia surd. ( Mentre si siede )
MARIA – Alura al sèt che inco l’è San Valentino?
VARISTO Ahhh?
MARIA – San Valentino!!! Inco l’è San Valentino, te cusa mèt regalà cl’è la festa degli innamorati?
VARISTO – Ma nuatar cusa centrom cun gl’inamorati?
MARIA – Bröt vilan! Gnanca an regalin! In vintisie ani mai gnint, gnanca an fiur, an ciculatin!
VARISTO – ( Alzandosi guardandosi nelle tasche ) Ohh tö varda agh’u na mentina.
MARIA – Cha le th’at la ciöci te! ( Lo prende per un braccio ) E pü ve chè! Prova pesat, che me am par che la tu pansa la cresa inveci da calà, dai va sö le . . . varda,varda cusa at pesi, èt magnà amo pan e salam?
VARISTO – Ehhhh. Ma ades u decis da lasà le
MARIA – Ohh brau, e cume mai?
VARISTO – Ehh, i salam iè bèla fni.
MARIA – Töti i salam? Töti i bèla magnà!? ( Varisto annuisce )  In tri mes è sta magnà vintitri salam?
VARISTO – Ehhh . . .                                                                                                    
MARIA – At vedrè che stan quen vuatar am ciavè mia. Ma èt mia vest insoma cusa at pesi?
VARISTO – Vè ma prova vardat anca te cusa at pesi!
MARIA – Me am pesi töti i matini!
VARISTO – Ma te tha sé mai det cusa at pesi.
MARIA – Ma te gh’ha mia d’interesat! E ades parti cha gh’è mö in dl’ort na möcia ad coli da vangà.
VARISTO – Amo?
MARIA – Dai ch’at fa ben fa dal muviment.
VARISTO – Par me fa püsè ben al riposo, Anca sa ma stöfi,preferesi stufam a fa gnint.
MARIA – Dai fila, e lasa lè da rispondar! ( Ed esce per andare a vangare )
MARIA – Ma pensa vintitri salam ia bèla fat föra. ( Poi si avvicina alla bilancia e tentennando delicatamente ci va sopra coprendosi con una mano gli occhi. Poi lentamente si toglie la mano per vedere quanto pesa, e alla vista del suo peso scaccia un urlo )                                                                                                                                        
MARIA – Ahhhh! Ma l’è inpusibul! Cla balansa che bisogna cla sia sbagliada! Figurat se me pesi acse!
                                                                                                                                                        
Scena 4
Maria – Gino a seguire Pierina
 
GINO – ( Entrando in scena ) Permesso? Buongiorno Maria.
MARIA – Ma qual buongiorno, cusa vöt?                                                                             
GINO – Come cusa vöi? Ma su al pustin, pü inco Maria lè San Valentino, la festa degli innamorati.
MARIA – Alura?
GINO – Ma come alura? A su gni  purtà an regal a la Pierina.
MARIA – Ma qual regal,va che la Pierina lè mia la tu murusa.
GINO – Ma Maria, andrà mia lunga tant.
MARIA – Ma cherasa! Te la Pierina at pö tiratla via da la testa caru.
GINO – Ohh Maria cuma at sé, lasa che almen agh faga al regal.
MARIA – Chestu th’a mal de a me ( Prendendoglielo dalle mani )
GINO – Ma lè par la Pierina, as pöl mia vedla?
MARIA – No lè impegnada a fa ginastica, quindi ades at pö cuntinuà al tu gir, e par piaser sta mia pö vegnar in ca, va ben.
GINO – Va ben, vè Maria ma sèt ch’at cati ingrasada.
MARIA – Va via vè!!! ( E Gino velocemente guadagna l’uscita )
MARIA – Ma va cl’è na bèla testa dura né, al capes mia che da la Pierina bisogna ch’al staga  a la larga,le la merita ben atar om. ( Nel frattempo scarta il regalo di Pierina ) Ma varda vè gh’è di ciculatin, ades an tasti uno. ( Entra in scena Pierina )
PIERINA – Mama u ša fni da fa ginastica ( Poi la vede con i cioccolatini ) Ma s’at gh’è di ciculatin?
MARIA – E’t vest, tu padar vè am ià regalà inco cl’è San Valentino.
PIERINA – Al pupà? Ciuè al püpà al tha regalà di ciculatin?
MARIA – As ved né cl’è amo inamurà.
PIERINA – U sinò gh’è gni la fevra.
MARIA – Ma valà, pütost èt fat la docia? Tha’t sèt mesa li cremini?
PIERINA – Ma se mama?
MARIA –  Alura ades partì a di Me am pias al dutur, me am pias al dutur. ( Ed esce )
PIERINA – Va ben. Me am pias al dutur, me am pias al dutur, me am pias al dutur.
 
SCENA 5
Pierina e Varisto
 
VARISTO – ( Entrando in scena ) Ades su propria stof da vangà. ( Poi mentre si va  sedere si accorge di Pierina che sta ripetendo la solita tiritera, quindi anche lui si mette a fare la sua )
VARISTO – Me am pias Sofia Loren, me am pias Sofia Loren . . .
PIERINA – Pupà, ma lasa le da di acse, tant al so ch’at sé amo inamurà dla mama.
VARISTO – Cus’èl?!                                                                                                                  
PIERINA – At sé amo inamurà dla mama, tha gh’è fin regalà na scatola da ciculatin.
VARISTO – Me a tu madar al regal a gh’al faghi töti i de, par esagh amo insiem.       
PIERINA – Ma lura cus’ala det. Però pupà se na qual volta at ghesi dabun da regalagh an qual ciculatin, chisà che la mama la s’indulsesa an po.
VARISTO – Ma chi tu madar? Ma gnanca sa gh’es da regalag la fabbrica dla Perugina.
PIERINA – Oh ades.                                                                                                                 
 
Scena 6
Pierina – Varisto – Lino e a seguire Maria
 
LINO – Permesso? Su al Lino.
PIERINA – Avanti, avanti Lino.
VARISTO – Oh ach siom vè.
LINO – U purtà tre rosi a la Pierina. ( E le allunga alla Pierina )
PIERINA – Grasie Lino, te at sé sempar gentile. ( Lino si incanta ancora davanti a Pierina )
LINO – Sicome inco l’è San Valentino alura dli rosi at tnu purtà tre.
PIERINA – Grasie Lino, sentì pupà cuma li prufoma
VARISTO – Se, al prufom, va che me pütost a voi sentar al prufom dal pan.
LINO – Ah ma al pan! Mal su dismengà in sla machina, ades vagh a töl. ( Ed esce )
VARISTO – Pian pianin chal le as da da magnà di fiur inveci dal pan.
MARIA – ( Entrando ) Oh gh’è sta che al Lino?
PIERINA – Se mama, varda che bèli rosi ch’al ma regalà.
MARIA – Ancora rosi,pusibul ch’al capesa mia da lasà le. ( Rientra Lino con il sacchetto del pane )
LINO – E’cu al pan.
MARIA – Da che ch’al pan che! ( Prendendoglielo in malo modo ) E varda cha tu ša det amo che cla fola che dli rosi la fnesa!
LINO – Ma me la Pierina l’am pias, e le la gh’ha piaser ch’agh regala li rosi.
MARIA – La gh’ha piaser le, ma mia me!
PIERINA – Ma mama.
MARIA – Tasi te!
LINO – Ma me cusa faghi alura, me vulevi vegnar a murusi dla Pierina.
MARIA – No,no, gnint da fa caru al me Lino. E ades Pierina ve via cha gh’è d’andà a distendar i lavur.
PIERINA – A vegni, ciau Lino.
LINO – Ciau Pierina. ( Le due donne escono e Lino si avvicina malinconicamente a Varisto )
LINO – Varisto.
VARISTO – Ahh.
LINO – Varisto am la catat te la murusa?
VARISTO – Ma cusa vöt catat la murusa, ma s’at capita na disgrasia cume la mia, ma varda ch’at saresi cundanà a vita.
LINO – Ma la Pierina le lè tantu buna è bèla, e l’am fa sempar di bèi surisi.      
VARISTO – Varda che se na dona l’at fa an suriso la tha bèla ciavà a töti li maneri.
LINO – Elura cusa gontia da fa?                                                                                            
VARISTO – Ma te pensa sul che s’at gh’esi da spusà la Pierina at g’avresi par suocera me muier..
LINO – Eh magari.
VARISTO – Magari? Ma cha le l’at cava la pèl cume an nimal, l’at cava i’ongi öna a öna!
LINO – Ma me par la Pierina sares dispost a töt, comunque u ša capì, a vaghi valà, ciau Varisto.
VARISTO – Ciau,
Si spengono le luci e si passa a due mesi dopo
                                                                                                      
Scena 7
Pierina a seguire Maria e Pina
 
( Pierina è in casa che sta scopando e ripete la sua solita tiritera )
PIERINA – Me am pias al dutur, me am pias al dutur . . .                                                     
MARIA – ( Entrando in scena ) Oh brava Pierina continua a dil.
PIERINA – Sèt mama che a forsa da dil al dutur al comincia  a piasum.
MARIA – Brava, e at vedrè che cun na bèla pütèla cume te al dutur prema o poi ach casca. ( Entra Pina )
PINA – Buongiorno.
MARIA – Fin an minù fa l’era an buon giorno.
PINA – At gh’è rašun parchè inco su gnida a fat mandà šo an bèl rosp.
MARIA – Cusa vuresat di?
PINA – A vures di chu savì che al dutur . . . ( Come Pierina sente questa parola inizia la sua tiritera )
PIERINA – Me am pias al dutur, me am pias al dutur . .
PINA – Te Pierina at pias al dutur, ma al dutur ach pias n’atra.
MARIA – N’atra!? Ma cusa sèt dre di?
PINA – Certu al dutur al sé mes insiem a la fiöla da Giuan Palanca.
MARIA – Ma chi? Quela cha fa l’anestesista a l’uspedal?
PIERINA – E’cu mama parchè al s’indurmensava quand am visitava.
MARIA – L’è vera, as ved che quand la saveva ch’al gh’eva da vegnar a visitat agh dava šo an po da sdormia.
PINA –  Cara la mè Maria, coma at vedi mia töti li ciambèli li vegn föra cun al bus.
 MARIA – Sta mia fam parlà mal vè! Parchè agh n’avres öna da dit, a pruposit da büs?                       
PIERINA – Ma mama ma alura ades cusa faghi? Propria ades che al dutur al cominciava a piasum.                                                                                                           
MARIA – Sta mia preucupat Pierina, cun töti i pütèi cha th’a sta dre, öna bèla cume te la na cata di murus.
PINA – Ma certu,intant Maria ades mandà šo chal rosp che! ( Ed esce, mentre subito dopo dalla porta interna entra Varisto )
 
Scena 8
Maria – Pierina e Varisto
PIERINA – Pupà sèt che al dutur al gh’ha la murusa.
VARISTO – As ved ch’al sé dismisià. ( Sedendosi )
PIERINA – Se ma su mia me, e ades mama chi gh’ha da piasum?                                 
MARIA – Ma agh né Pierina, vardat ( La porta davanti allo specchio ) vardat cuma at sé bèla, ma cusa pensat da mia catat an murus?
VARISTO – Al Lino.
MARIA – Tasi te cl’è roba da doni. ( Poi pensandosi ) Ma al furner cusa dit?
PIERINA – Al Lino?
MARIA – Ma quel, èl mia an brau pütèl, e sopratöt va che di bèsi agh na, va che da quand a l’è andà sö in sal furan la bèla cumprà du apartament, e pü al gh’ha anca la ca al mare.
VARISTO – Ades a va ben anca quel.
MARIA – Tasi te cl’è robi da doni.
PIERINA – Ma al Lino  . . .                                                                                                        
MARIA – Sta mia vegnar che cun di se e cun di ma, ades inveci da di me am pias al dutur, at di “Me am pias al furner”. Prova.
PIERINA – Me am pias al furner.
MARIA – Brava sagueta.
PIERINA – Me am pias al furner, me am pias al furner. ( Continua la sua tiritera quasi canticchiandolo insieme alla madre)
VARISTO – Sa vulì a vaghi tö la chitara e ‘v compagni.
MARIA – Tu det da tasar! Sta mia scuncentrala!
VARISTO – Scuncentrala? Urmai tu fiöla a tl’è fata dventà deficiente.
MARIA – Varda che ultimament am par cha t’indresa an pö trop la gresta.
VARISTO – Almen a gh’u quèl cha s’indresa
PIERINA – Me am pias al furner, me am pias al furner . . .
 
Scena 9
Maria – Varisto – Pierina – Lino
 
LINO – Permesso, Maria gh’è al pan. ( Rimanendo sulla porta )
MARIA – Oh ma ciau Lino, ma ve dentar.
LINO – No grasie, a gh’u prescia.
MARIA – Ma gh’è la Pierina. ( E lo fa entrare in casa prendendolo per un braccio )
PIERINA – Ciau Lino.
LINO Ciau,ciau.
MARIA – Al som ch’at pias la Pierina vè.
LINO – Na volta.
MARIA – Come na volta?!
LINO – Eh, talsè cla pütèla ch’am seruv in negosi.
MARIA – La Rosa?
LINO – Se la Rosa, a som dventà murus.                                                                              
VARISTO – Quaterna!
MARIA – Ma cla le? Ma l’èt vesta ben? Ma vöt metar la Pierina, ma vardla sl’è bèla.
LINO – Eh ma me ades am pias la Rosa, ciau a töti. ( Ed esce lasciando tutti di stucco )
PIERINA – ( Quasi piangendo ) E ades? Anca al Lino al gh’ha la murusa. Cusa fagh ades a püpà?
VARISTO – Dmandagh a tu madar che n’atar at sicur at la cata föra.
PIERINA – Ah mama? E ades?
MARIA – Ades? Ma te at gh’è gnanca da pensagh a sura, cun töti i’om ch’at gira inturan.
VARISTO – Al Berto.                                                                                                                
MARIA – Tasi te. ( Dopo averci pensato un po ) Ma l’urtulan at piasal mia?
PIERINA – Berto?                                                                                                                     
MARIA – Ma sèt che guadagn ch’al gh’ha in sla fruta e la verdura, cun quel cla costa, ma sèt bèsi cla ša mes via.
PIERINA – E gontia da di la stesa roba cha disevi cun ch’iatar?
MARIA – Ma certu, prova.
PIERINA – Me am pias l’urtulan,me am pias l’urtulan. ( E si ripete la stessa situazione di prima ).
MARIA – Cuntinua, cuntinua,che tra l’altro da che an po al duvria esar che.
PIERINA – Me am pias l’urtulan . . .  ( Si sente fuori l’ortolano gridare )                      
BERTO – Gh’è l’ortolano done, bèle pere, bèle mele, bèle banane.                           
MARIA – ( Va ad aprire la porta per invitare Berto ad entrare ) Ma Berto ve dentar.
 
Scena 10
Maria – Varisto – Pierina – Berto
                                                                                                                                
 
BERTO – ( Fuori dalla porta ) No grasie, a gh’u ‘n gir lung da fa, s’at vulevi quel, sinò me a vaghi.
MARIA – ( Lo prende per un braccio e lo trascina in casa ) Ma ve dentar, ma vedat mia cha gh’è la Pierina.
BERTO – Ma che Pierina ?
MARIA – Ma la Pierina, mè fiöla, cha le la vedat mia?
PIERINA – Ciau Berto.
BERTO – Ciau, ciau.
MARIA – Ma at piasla mia?
BERTO – Se, na volta l’am piaseva.
VARISTO – Cinquina!
MARIA – Ma s’at vulevi vegnagh a murusi.
BERTO – Se ma ades am pias n’atra, e agh vagh anca a murusi.
PIERINA – Ma chi’èla?
BERTO – Ma la Daniela ad Varin.
MARIA – Ma quela cha sta ad banda la ciesa? Ma valà te at fè aposta.
BERTO – No, no, ansi, a sa spusom in setembar.
MARIA – Ma le!
BERTO – Ben ades a vaghi ciau. ( Ed esce lasciando tutti molto male, soprattutto Pierina che si mette quasi a piangere )
MARIA – Ma che iè dventà töti stopid.
PIERINA – E ades mama cusa faghi?
MARIA – Ma dai cusa vöt cha sia, cun töti i’om cha gh’è.
VARISTO – Al Gino.
MARIA – Tasi te!
VARISTO – Ah ma gh’è mia pö tanta scelta.
MARIA – ( Dopo averci pensato ) Ma al pustin at piasal mia?         
PIERINA – Ma chi al Gino?
MARIA – Ma se, ma va cl’è an bèl pütèl simpatich, cun an bèl stipendi e an post sicur.
PIERINA – Se te mama ad di ch’al va ben.
MARIA – Ma certu ch’al va ben, e par fatal piasar da pö, fa al tu solit  esercisiu e cambia l’ultima parola.
PIERINA – U ša capì, Me am pias al pustin, me am pias al pustin . . .
MARIA – At vedrè che stavolta al pustin al sa scapà mia.                        
PIERINA – Me am pias al pustin, me am pias al pustin. . .
Scena 11
Maria – Pierina – Varisto – Gino
 
( Si sente il postino poco dopo chiamare )
GINO – Posta, posta.
MARIA – ( Va ad aprire ) Ma ve dentar a purtà la posta.
GINO ( Entra mal volentieri  ) Se ma gh’u mia temp da perdar, ècu la vostra posta..
MARIA – Ma dai, vedat mia cha gh’è la Pierina.
PIERINA – Ciau Gino.                                                                                                  
GINO – Ciau Pierina, ma ades a vaghi gh’u na möcia ad posta da cunsegnà.
MARIA – Oh ma at fè cume al tu solit, quand at sé stof ad la böti via.
GINO – No, ades bisogna cha meta la testa a post, parchè prest a gh’u da maridam.
MARIA – VARISTO – PIERINA – Da maridat!!??                                                   
MARIA – Ma certo, d’altronde se la Pierina l’at pias lè anca giösta ch’at pensa a spusat.
GINO – Ma quala Pierina, me am pias la Claudia.
VARISTO – Tombola!
MARIA – Ma che Claudia, ma chi’èla?
GINO – Ma la mè murusa, la fiöla da Tiliu Tupina.
MARIA – Ma se par la Pierina tha stravedevi.
GINO – Eh ma quand al vent ‘l cambia diresiun cara la me Maria a gh’è pö gnint da fa, arvedas. ( Ed esce lasciandoli senza parole)
MARIA – Ma chesta l’è bèla’ i sé mia catà töti n’atra murusa, ma i sa mia cusa i sé pers.
PIERINA – Vè mama ades a su bèla stufada,a mè gni na cunfusiun in dla testa,te cha th’am tegni sempar a dieta, la ginastica, li cremini, varda su talment bèla cha gh’è gnanca n’om ch’am völ. ( Piangendo )
MARIA – Ma insoma prema töti mat par la Pierina ades, cus’è suces?
 
Scena 12
Maria – Varisto – Pierina – Pina
PIERINA – ( Sconsolata ) E ades cusa faghi?
MARIA – Cusa at fè? ( Pensandoci )                                                                                 
VARISTO – ( Alzandosi ) Ades th’al dighi me cusa fa, ansi cusa di,cun töt quel che tu madar la th’a fat di, ades ad di n’atra roba: “ Me madar lè na sumara!”
MARIA – Varisto!!!? Ma cusa dit?
VARISTO – Ades ‘t tasi te! Ades a parli me! Dai dil “Me madar lè na sumara”.
PIERINA –  Ma no pupà, la mama sl’è atse la gh’ha mia culpa, però me lè an pès ch’agh pensi a sura, e ades lè al mument cha decida.
MARIA – Decidat par cosa?
PIERINA - Cha vaga föra ad ca, a sta da par me.
MARIA – Da par te.?
PIERINA – Se mama. ( Pierina esce per andare a prendere la valigia )                  
VARISTO – Se forsi l’è mei.
MARIA – Ma come l’è mei? Ma te agh det anca rašun,la Pierina föra d ca, ma ch’ièl
cha gh’ha sta dre dopu.
VARISTO – Va cla gh’ha vintiquatran, cla posa esar libera da fa quel cl’agh na voia, ansi sa püdes andares via anca me.
MARIA – Se anca te,va via anca te ades!
VARISTO – Se ma che bisogna cla cambia vè! ( Entra Pierina con la valigia in mano )
MARIA – Ma Pierina, ma alura ad di dabun!
PIERINA – L’è am pès che cla valis che l’è prunta in dl’armari, ades mama am su decisa, e am fermi mia pö.
MARIA – Ma sèt mia giösta, andà via acse in si du pe, induva vèt a sta, ma di quèl Varisto!
VARISTO – Me cha diga quel? Te cha th’am fè mai di gnint, ades at vuresi cha diga quel. E pü, èli mia robi da doni?                                                                                                         
PIERINA – A vaghi, e stè mia preocupav cha su ša induva andà sta, tra l’altru am su anca catada da lavurà.
MARIA – A lavurà!?
PIERINA – Se, a vaghi a fa l’uperaia a l’Om a Sušerà.
MARIA – L’uperaia? Te a fa l’uperaia? Ma th’at ruvini töti li man!                           
VARISTO – Pensa la gh’eva da dventà principesa.
PIERINA – D’ora in avanti mama a decide me quel cha gh’u da fa. Ciau. ( Bacia il padre e la madre e poi esce )
VARISTO – A vöt ch’at cumpagna?
PIERINA – No pupà ades bisogna cha camina par me cunt. Av farò savì induva a vagh sta. ( Ed esce mentre il padre va alla finestra guardando la figlia che se ne va, mentre Maria sconsolata si siede )
MARIA -  Ma Pierina cusa fèt?
VARISTO – Ciau Pierina, gnarò a catat par fa na bèla magnada da pan e salam.
MARIA – L’unica nostra fiöla cla va föra ad ca acse a l’impruvisa. Ma cusa ontia fat da mal?
VARISTO – Ma lè gnamò fnida cara Maria. ( E la prende per un braccio per portarla a pesarsi sulla bilancia )
MARIA – Ma cusa gh’èt ades?
VARISTO – Ades at cuntroli me te, prova pesat le.
MARIA – Ma parchè?
VARISTO – Dai pesat!  ( Maria va sulla bilancia )
MARIA – Ma cusa credat cha pesa?
VARISTO – Cusa credi! Varda! Varda cusa at pesi! Te cha th’è semar det da me. D’ora in avanti at cuntroli me te quel ch’at magni.
MARIA – Ma come? Alura fom na roba, d’ora in avanti ognunu magna quel c’agh na voia, acseta nisun a gh’ha pö quèl da di.
VARISTO – Non quèl da di a gh’lu amo.
MARIA – Ma cosa?
VARISTO – Me am pias Sofia Loren, me am pias Sofia Loren  . . . ( Maria se ne va arrabbiata con Varisto che lo segue continuando a ripetere la frase )                                                                 

FINE                                                     

 
 
 
 Print     
Home:Chi sono:Testi teatro:Eventi:Produzioni video:Didattica
Copyright (c) 2008-2011 by Franco Zaffanella Terms Of Use Privacy Statement